Suriwas's profileกระบี่-ใจPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
November 30 บทความดีๆ"เมื่อคนเรารักกัน"
เมื่อคนเรารักกัน.....ไม่ต้องคิดว่าจะโง่หรือฉลาด.....
ไม่ต้องคิดว่าเชื่อเขาแล้วเราจะโง่ในสายตาใครๆ.......
ไม่ต้องคิดว่าถ้าเปิดหูเปิดตารับฟังปากชาวบ้านเป็นการฉลาด.....
ไม่ต้องคิดว่าถ้าเชื่อเขารักเขาคนเดียวเป็นเรื่องโง่....
ไม่ต้องคิดว่า.....
ถ้ารู้ว่าเขาทำอะไรเพื่ออะไรเป็นเรื่องฉลาด...
ไม่ต้องคิดว่าถ้าให้โอกาศเขาเรื่อยๆเป็นเรื่องโง่....
ไม่ต้องคิดว่าถ้าตั้งกฎเกณท์แล้วจะฉลาด......
(ความรักไร้เหตุผล....ความไร้เหตุผลไม่มีโง่หรือฉลาด?)
เมื่อคนเรารักกัน...เราไม่ได้เล่นเกม....
ไม่ได้เล่นหมากรุกที่ต้องมองเชิงกันก่อน......
ไม่ได้เล่นวิ่งไล่จับที่คนนึงวิ่งหนีอีกคนต้องไล่ตาม....
ไม่ใช่เล่นซ่อนหาที่ต้องคอยตามจิกตามหาตลอดเวลา.....
ไม่ใช่เล่นโยนเหรียญที่จะต้องคอยสุ่มเอาว่าจะออกหัวหรือออกก้อย......
(เพราะไม่ใช่เกม.....จึงไม่มีผู้แพ้และผู้ชนะ?)
เมื่อคนเรารักกัน.... เราไม่ได้ทดลอง action=reaction
เวลาเราให้เขาไปไม่จำเป็นว่าต้องได้รับกลับ.....
เวลาเขาโมโหใส่ไม่จำเป็นต้องโมโหกลับ....
เวลาเขาทำไม่ดีเราไม่จำเป็นต้องทำบ้าง....
เวลาเขาไม่ทำดีให้ไม่ได้หมายความว่าเราไม่ควรทำให้เขา......
(เพราะความรักไม่ใช่สมการ.......จึงไม่อาจหาค่าได้?)
เมื่อคนเรารักกัน....เราไม่ได้ทดสองทฤษฎี demand & supply
ไม่เสมอไปที่ต้องการความรักมากๆ แล้วเขาจะมีให้เราน้อย......
ไม่เสมอไปที่ให้ความรักเขามากๆ แล้วราคาความรักจะต่ำ......
ไม่เสมอไปที่จะมีจุดความต้องการเท่ากับความรักที่ให้......
(เพราะความรักเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นด้านเดียว.....จึงเปนเพียงการให้เท่าที่ใจปรารถนาจะมอบให้?)
เมื่อคนเรารักกัน....ไม่จำเป็นต้องหาเหตุผลในเหตุการณ์ทุกอย่าง....
ไม่จำเป็นต้องกลัวในสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น.....
ไม่จำเปนต้องบอกเขาว่า"เขาคงไม่เห็นคุณค่าของสิ่งที่เขามี ถ้าเข้ายังไม่เสียมันไป"......
การรักกันไม่จำเป็นต้องขู่กันด้วยเรื่องความสำคัญ.......
แค่รู้อยู่ในใจก็พอว่าเรารักกัน......(ชั้นรักแก....?)......
จำไว้ให้ขึ้นใจกับเรื่องดีๆที่เขาพูด.......
จำไว้ให้อบอุ่นใจกับสิ่งดีๆที่เขาทำให้เรา.....
ค้นมันออกมาเวลาเหงาใจ....
ค้นมันออกมาเวลาไม่มั่นใจ.....
ค้นมันออกมาเวลาเสียใจ....
เพราะเวลาใจเราอ่อนแอ.....
สิ่งดีๆของเราสองคนมักจะหายไป.....
อย่าปล่อยให้มันหายไป....
เพราะคนที่เขาเคยทำให้เราอาจจะเสียใจที่เราหลงลืมเรื่องดีๆเหล่านั้น......(อย่าลืม.....อย่าลืม....)
(เพราะความรัก......คือช่วงเวลาที่ดีเสมอ?.....หากมันไม่ดีแล้ว.....คือไม่รัก?)
สิ่งสำคัญของความรัก.....จงไว้ใจและเชื่อใจกัน
จาก นสพ. คม ชัด ลึก CityLife ฉบับวันศุกร์ที่ 17 พฤษจิกายน พ.ศ. 2549 November 27 คู่กันดั่งเรานั้น หยุดใจไว้
ที่ตรงฟ้าและดินพบกัน สัมผัสเสียงลมหายใจของกัน ฉันและเธอต่างมอบกายและใจ ดั่งเรานั้น แนบกายชิดกัน เต้นรำกลางแสงเทียนพร่างพราย ไม่มีผู้ใดเข้ามาวุ่นวาย ให้มีเพียงเธอและฉัน คู่กัน จะจูงมือเดินเรื่อยไปไม่มีหน่าย จะเอนกายพักพิงกันและกัน จะนั่งมองดวงดาวนับร้อยพัน จะนอนฝันถึงเธอทุกคืน ใช่วันนี้ ที่จะรักเธอ จะวันไหนก็เป็นเช่นเดิม ไม่มีผู้ใดเข้ามาเพิ่มเติม ให้มีเพียงเธอและฉัน (เพียงเธอและฉัน ให้มีเพียงเธอ และฉัน) คู่กัน November 23 หากว่า....หากมีคนบอกกับคุณ.....
ว่าความรัก.....
ความรักของคุณ.......และเขา
จะอยู่ได้แค่เดือนเดียว......
จากนั้น......
ก็ต้องแยกจากกัน.....
ทะเลาะกัน.....
เกลียดชังกัน........
คุนจะเลือกที่จะรักเขาไม้?.....
จะเลือกที่จะสุขเพียงชั่วคราว......เพื่อทุกข์ตลอดไปไหม?
เพื่อความรัก.....เพียงชั่วครู่.........มันมีค่าพอหรือ??
หรือจะยอมทิ้งรัก.....
เพื่อใจที่สงบระยะยาว....?
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
จะเลือกทางไหน??
November 17 กลอน๑๖๐(พร่ำรัก)
เธอซึ้ง สวย ดี
งาม น่ารัก น่าบูชา
เธอคืสรวงสวรรค์กลางใจข้า
ซึ่งผลของศีลภาวนาใดๆบันดาลให้ไม่ได้
๑๔๕(หักใจ)
เธอทิได้เมินหน้า มิได้ต่อว่าเขา
มิได้ขวางทางเข้า
เพียงแต่จ้องหน้าคู่รักเก่า
เสมือนชายแปลกหน้าคนหนึ่ง(?)
๑๒๕(ประกาศกร้าว)
ธรรมชาติตระการตา
เร้าอารมณ์รักได้
ไฉนจะต้องมาทนฟังพวกกวี
พล่ามวจีบรรยายรักลมๆแล้งๆ
๑๒๔(ตอกย้ำ)
คุณค่าของความรัก
จะประจักษ์ยิ่งเมื่อยามจากพราก
ยามอยู่ใกล้เธอ ไม่เห็นอะไรนอกจากเธอ
ยามอยู่ไกลเธอ เห็นทุกอย่างเป็นเธอ
๘๒(หนึ่งเดียว)
ถึงจะมีอำนาจเหนือจักรภพ
ข้าก็ครองเพียงเมืองเดียว
ในเมืองเดียวนั้น มีคฤหาสน์อยู่หลังเดียว
ในคฤหาสน์หลังเดียวนั้น มีอยู่เตียงเดียว
บนเตียงเดียวนั้น มีอยู่นางเดียว
นางคนนั้นเป็นทั้งความภูมิใจ
และสมบัติล้ำค่าสำหรับข้า
เหนือจักรภพ
(ทั้งหมดคัดลอกมาด้วยความเคารพ+ชื่นชม+นับถือ....
จาก"ช่องที่ไม่ว่าง" โดย ดร. จอห์น บร็าฟ แปลโดย เสฐียรพงษ์ วรรณปก) November 13 อ่า.....ถึง....คนๆนึง(กูทำไรอยู่ฟ้ะ!!!!)
ขอบคุณ
ขอโทษ
และ
ลาก่อน......
เส้นทางนี้.......อืม......ผมเลือกแล้ว.....จะลองเดินดู.....และ......ไม่เคยหวัง.......อยู่แล้ว
ผมเชื่อ....ละกัน....ขอลองดูน่า.....นะ.......
ขอบคุณ
และ
ขอโทษ
(รู้ก็รู้.....ไม่รู้ก็ไม่รู้) เส้นทางในที่สุด....เส้นทางก็แยกจากกัน......จิงๆแล้ว....ไม่เคยบรรจบกันแต่แรก........
ตัดสินใจจะเดินแยกไป.......ตลก......ที่ไม่เจ็บปวด......
เพราะเราพบเส้นทางใหม่?.......เส้นทางที่เหมาะกับเรามากกว่า?
ใช่
อาจจะโหดร้าย.......แต่เราก็พบแล้วจริงๆ......
เส้นทางที่ลำบากน้อยกว่า......
ทุกข์ทนน้อยกว่า........น่ายินดี
เส้นทางนี้.......คราวนี้จะทำให้บรรจบกันให้ได้........
จะต้องบรรจบกัน.....
จะขอ
ขอ...เธอ......
ขอให้ชั้นได้เดินไปกับเธอได้ไหม?
ขอเดินไปกับเธอ.....
แม้ว่าชั้นคือความมืด......
แม้ว่าชั้นจะได้แต่หวังว่าจะเคียงข้าง......แสงสว่างอย่างเธอ(ไรวะ....?)
แต่ความหวังก็ไม่เลวร้ายเกินไป....
มิใช่หรือ?
ขอแค่หวัง.....จะได้ไหม?
คงได้มั้ง?(เหอๆเข้าข้างตัวเองชิบหาย)
.
.
.
.
.
.
.
November 12 ความหวังความหวัง....ย่อมมีค่าเมื่อหวาดหวั่น
หากแม้นอยู่ท่ามกลางทะเลทราย......เพียงพยับแดดก็ทำให้มีหวัง
หวังว่านั่นอาจจะมิใช่เพียงภาพลวง.....
หวังว่านั่นอาจจะเปนนทีที่แท้......
หวังว่าจะได้ต่อชีวิตที่เหลืออยู่......
แต่ความหวังบางทีก็โหดร้าย.......
ความหวังบางทีก็ทำให้เจ็บปวด.......
เพราะมีหวังมิใช่หรือ?.....จึงผิดหวัง?.......
เพราะผิดหวังมิใช่หรือ?......จึงโศกา?....
แต่ถึงรู้ว่าจะต้องผิดหวัง....เราก็จะเดินต่อไป.....
แม้สุดท้ายอาจจะไม่กลายจริง.....เราก็จะไม่ยอมแพ้.......
คำสัญญา......แก่ตัว......ความเชื่อ
เราจะเชื่อ......เชื่อใน......ความจริง......
เราจะไม่โกหก......ไม่โกหก........ความฝัน
เราจะรัก.....รักตามที่ใจ.......ปรารถนา.....ตืดตามความหวัง
...
สัญญานี้ให้ไว้แล้ว......
และจะไม่มีวัน.....ที่จะเปลี่ยนแปลง
ความเชื่อ........ความจริง......ความฝัน........ความหวัง.....
กระบี่นี้ขอวางไว้แทบเท้า
บุปผาสวยสคราญชวนให้ดอมดม
หมู่ผีเสื้อชมดมบุปผาอิจฉาไปใย November 10 เคยไหม?เคยรู้สึกอย่างนี้รึเปล่า
เคยบ้างไหมที่มองเข้าไปในกระจกแล้วเห็นคนแปลกหน้า?
เมื่อมองเข้าไปแล้วก็พบกับคนที่ไม่เคยรู้จัก
เคยรู้สึกกลัวบ้างไหม?
กับตัวเราที่เปลี่ยนไป?
กลัวนะ
แต่ก็ดีใจ
ในที่สุด......ก็ได้พบเธอ........
อ่านะ......แต่จากนี้ก็ยังมีอะไรอีกเยอะที่ต้องฝ่าฟัน(เยอะจิงๆเยอะโคดๆ)
หวังว่าเส้นทาง......จะไม่ยากจนเกินไป
(หวังว่าเส้นทางจะ.......บรรจบกัน......)
เคยไหม?.....
ที่เมื่อมองไปยังเส้นทางที่จะต้องเดินต่อแล้วก็พลันสับสน
หวาดกลัว......กังวล.......
เคยไหม.....เมื่อมองไปยังเส้นทางนั้นแล้วก็รู้สึกว่า.....ยากเกินกว่าที่จะเดินต่อไปได้.......ไม่อยากเดินต่อ?
เคยไหม?.....ที่เมื่อเห็นเส้นทางนั้นแล้ว......รู้แล้วว่าลงเหวแน่......แต่ก็ยังอยากเดินไป
เคยไหม?ที่ปล่อยให้สมองเลือกเส้นทางแล้วเสียใจ......
เคยไหม?ที่(วิ่ง)ไปตามหัวใจแล้วพลาดพลั้ง.....
เคยไหม?ที่เสียใจกับเส้นทางที่ได้เดินผ่านมา
เคยไหม?
ไม่รู้จะเปนไง.....
ไม่รู้ว่าเส้นทางเปนอย่างไร......
การคาดเดาบอกอะไรไม่ได้........
มองไปเห็นเหว......แต่จะรู้ได้ไงว่าจะต้องตก?
เลือกเส้นทางอย่างไร?
เลือกด้วยใจ?.....เลือกด้วยสมอง?
เลือกด้วยสมอง.....เคยแล้ว......มีทั้งสุขสำเร็จและเศร้าผิดหวัง
เรื่องที่เคยผิดหวัง.....จะขอใช้ใจเลือกดู......จะไม่มองไปข้างหน้า......แต่จะมองที่นี่.....ตรงนี้
เคยใหม?.......ที่จะเลือก....?
November 07 คิด...ถึง.....น่าแปลก....
น่าแปลกจิง.....
ไม่อยากรู้สึกอย่างนี้......
ความโหยหา....
ความปรารถนา......(ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยเกิด).......ที่จะได้เจอเธอ.........
กะอีแค่....คลาดกัน......ไม่เจอกัน.......ก็......สะเทือนไปทั้งใจ........
อยากโทรหาใจจะขาด.....(แต่ไม่อยากให้ตัวเองเปลี่ยนแปลง)..........ถ้า......เริ่ม.....เราจะไม่เปนเรา.....
ไม่ใช่เราอีกต่อไป.......แต่เปนคนที่ถูกความรักบดบัง......แต่มันผิดเหรอ?
ในเมื่อบางเรื่อง......เปนสิ่งที่จะทำให้เฉพาะคนที่เรารัก.........
แต่ว่านะ.....มันก็เปนการหลอกลวง(โดยไม่ตั้งใจ)........เพราะเปนสิ่งที่จะทำให้กับคนรัก.......
ชั้นไม่สัญญาว่าจะรักแกตลอดไป......จิงๆแล้ว..ชั้นจะไม่สัญญาอะไรเลย.......
เพราะชั้นไม่เชื่อในคำสัญญาของตนเอง(แล้วจะหวังให้ใครเชื่อ?)...ไม่เชื่อในอนาคต......
แต่ชั้นเชื่อเธอ.......แม้ว่าจะไม่ตลอดไป......และชั้นไม่อาจบอกสิ่งยังไม่เกิด.....แต่ ณ ขณะนี้........ณ เวลาที่พิมพ์อยู่นี่
......ชั้นรักเธอ......และเชื่อในเธอ....จิงๆ.....
ไม่มีเหตุผลที่จะบอก
ความเชื่อมั่น.....ไม่ต้องพูด.......
แต่ถ้าไม่พูด.....คงอึดอัดตาย............(จิงๆนะ)
เอาเปนว่า...ชั้นจะใช้ชีวิตกับ.....ปัจจุบัน.....และปัจจุบันนี้.....ชั้นรักแก.....รักแกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
.......เฮ้อ.....ตลกตัวเอง
ปกติไม่ใช่แบบนี้......
อ่า.....
ซักวันมันคงหายไป......
อาจจะฟังดูโหดร้าย..........
แต่ไม่มีใครจะรักกันตลอดไป.......ตอนนี้อาจจะเชื่อว่าจะรักกันตลอดไป.....แต่จิงๆแล้ว.....มันเปนไปไม่ได้...........
แต่นั่นคืออนาคต......ในปัจจุบัน.....ชั้นรักเธอ....
เอ่อ...
จะเพ้อไปทำไม?
ก็นะ......ขอเพ้อทีเถอะ.......
นาน.......................................นานจะรู้สึกอย่างนี้........
นานจิงๆ......อาจจะครั้งแรกด้วยซ้ำ
. .
.
.
.
.
.
.
.
.
.......ครั้งแรก......ที่คิดถึงใครซักคน.....ด้วนเหตุผลแบบนี้.....ด้วยเรื่องเล็กๆแค่นี้......บ้าไปแล้ว........
อ่านะ....
นี่เคยส่งให้คนๆนึงไปแล้ว.....แต่มันก็เปนสิ่งที่เกิดขึ้นกับชั้นขณะนี้.......
love make people crazy
love make me crazy
in my craziness.....i wrote to you this massage.......
ฉันบ้าไปแล้ว.......สิ่งที่คนบ้ากระทำ.......อย่าไปจิงจังกะมันมาก......
อ้าก
.
.
.
.
.
คิดถึง............. November 05 สารภาพ......."ชั้นรักแก"......นี่คือความจริง......ที่อยากบอกออกมาให"เค้า"ได้้รู้ อยากระบายความจริงที่เกิดขึ้น........ แต่ฉันก็เลือกที่จะปล่อยให้มันเปนอย่างที่เคยเปน ปล่อยให้มันไหลไป....... ปล่อยให้สมอง.....อยู่เหนือหัวใจ.........เลือกที่จะฝืน....ปฏิเศษหัวใจเพื่อผลที่ "คิด" ว่าดีกว่า........... แล้วมันก็พังลง.......ทลายลง..... สุดท้าย......มันก็กลายเป็นความทรงจำที่ไม่อาจบอกออกไป............. และติดอยู่ให้ทนทรมาน.................. . . . . . . ด้วยเหตุนี้.......เราก็ได้พบว่า.........ตัดสินใจได้ว่า......จากนี้......จะทำตามหัวใจ....... จะลองทำ......ไม่ว่าสิ่งใด.......ถ้าหัวใจบอกว่าอยากทำในขณะนั้น.......แม้ว่าสมองจะสามารถคาดเดาผลอันเลวร้ายได้...... เพราะเราจะมีชีวิตกับปัจจุบัน........ถ้าทำแล้วมีความสุข.....ในขณะทำ......ก็ไม่เห็นต้องกลัวสิ่งที่ยังมาไม่ถึง........ . . . . . แล้วก็ทำ......ไม่ว่าสิ่งใด.....ไม่กลัว.............................................. ชั้นรักแก.........สามคำนี้......ไม่เคยได้บอกออกไป......เพราะรู้ดี...ว่าโอกาศที่ทุกสิ่งจะหายไป.........มีมากเหลือเกิน แม้จะไม้ได้เปนคนรัก.......แค่เพื่อนก็ยังดี........ เพื่อน.... เพื่อนก็พอแล้วนะ.....จิงๆแล้ว......ไม่ได้ต้องการคำตอบ........ ที่ต้องการคือการพูดออกไป......บอกออกไป....ให้ได้รู้........แต่รู้แล้ว?..... ก็ไม่เห็นต้องกลัวนี่...... .. . . . แต่ทางที่เลือก?..........กลับไม่เดิน.......... ยังก่อน.... ยังก่อน..... . . . . . ถามว่า.....ไอ้ที่เขียนมาทั้งหมดข้างบนคืออะไร?........คำโกหกหน่ะ...... แล้วก็ไอ้ที่อัพคราวที่แล้ว(พวกเมิงคิดมากไปป่าว.........) เออ.....กี้กะนะ....ไม่นับ...... แต่เล้งเอ้ย..... ไม่รู้สึกคุ้นๆเลยเรอะ? ถามจิง? . . . . คำโกหก...มีเพื่อปกปิดความจริง........ความจริงย่อมถูกปิดบัง........แต่บางทีมันก็ "อ่าน"ออกง่ายกว่าที่คิด เห้อ......... i^hw,hg]h'wvhmujd^g-upowxg,njv;koojt"""""",yo,k0kd:y[Vki6VbZF;hpX . . . . . . . . . จากนี้......ก็เดินมาแล้วนี่.......อ่อ.........มันไม่ใช่ขำๆ เพราะมันเปนมุข.......แต่มันเปนขำๆเพราะทำเล่นๆ........ จะดูว่าใครจำได้มั่ง.......สงสัยจำไม่ได้ซักคน.....ย้ำ.....อ้วนไม่เกี่ยว......เหอๆๆๆๆๆๆๆ November 04 มนุษย์น่ะนะมนุษย์น่ะนะ มีข้อคิดที่ว่า "เสียใจที่ได้ทำลงไป ดีกว่าเสียใจที่ไม่ได้ทำ" งั้นสินะ คิดยังไงกับคติสอนใจนี้เหรอ? งั้น... ถ้าหากว่านะ.... ในกรณีที่สถานการณ์คงที่ จะมีแต่ทำให้แย่ลง แต่ไม่มีใครรู้ถึงวิธีที่จะทำให้สถานการณ์นั้นดีีขึ้น ถ้าเป็นเธอล่ะ? จะทำยังไง? ยังไงก็ตาม ถ้ามีอะไรเปลี่ยนแปลง อะไรก็ได้ คงจะดี ใช่ไหม? ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น.... .... ... ... ... แล้วสำหรับฉันหล่ะ? ตัวตนของ........ มีความหมายอย่างไรกับฉัน? .......ก็คือ.......ไม่มีใครอื่น ฉันไม่ได้จะใช้แนวคิดซ้ำซากวกไปวนมา เลี่ยงคำถามหรอกนะ แต่.... ฉันก็ไม่มีคำตอบที่แน่นอนเหมือนกัน ก็มันจริงไม่ใช่เรอะ ถ้ามีใครชี้ไปที่เพื่อนij;,8It.... .....แล้วถามว่า"สำหรับคุนแล้ว เธอคืออะไร?" แล้วจะให้ตอบว่ายังไง? ไม่สิ โทษที ท่าทางจะเปนการเลี่ยงคำถามอยู่ดี สำหรับฉันแล้ว ......ไม่ใช่แค่เพื่อนij;,l9^ แล้วก็ไม่ใช ่"Lydp4kr.odki;b;y<okdki" แน่ๆ ....จะเป็น "dkigfbomk'-hk,g;]k"..... .....หรือ "ritg0hk" ก็ไม่ใช่ ไม่ใช่เด็ดขาด จิงๆแล้ว.... ฉันชอบ s,;d s,;dgfHds]'mujgTv=v[.ljsojt ดูเข้ากันจะน่าจะผิดระเบียบด้วยซ้ำ . . . . . . . . . . . . November 01 แล้วก็พูดว่าso he said to me; "it doesnt matter, what i know, or what i think"
"what matter now, is what SHE think"
my heart pound like thunder and i know then what to do.......
i will try and i will be ready for it........this time......
เคยเชื่อว่าขีวิต...คือเส้นทาง.........
และเส้นทางนั้นไร้จุดจบ..........
เต็มไปด้วยขวากหนาม
แต่ๆจิงแล้ว.....มันเต็มไปด้วยหลุม.....
หลุมที่ลึก.....มืด
ตกลงไปแล้วยากจะกลับขึ้นมา
มืดมิดจนมิอาจมองเห็นสิ่งใดๆ
ใช่.........หลุม.................................
อืม.......ตกไปสี่หนนี่ถือว่าบ่อยมะ?
|
|
|
