เมื่อวานนเกิดการ......สังหาร....ไอ้เหลี่ยม......กลางฟากฟ้าเมื่อวานนี้......สังหารชิวิตทางการเมืองของมันและตระกูลมันจัดมันซะที.......เยช.........

 

ในที่สุดๆๆๆๆๆๆๆๆๆก็กำจัดมันได้ซะที......โย้วๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

 

 

 

 

 

แต่ไมต้องปิด ม กูด้วยวันี้สอบโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย......เซงงงงงงงง

 

อยากจะเล่าถึงการทำโมคราวนี้....

 

ไปทำโมที่บ้านไอ้ตวง.....สเปสทำโมเจ๋งโคด....ทำอยู่4คนไม่อึดอัด...อ้ากกกกกก....อยากมีที่โล่งๆอย่างนี้ที่หอบ้างจัง

 

ไปถึงบ้านตวง...3ทุ่ม...เริ่มงานทันทีแต่ท่านตวงเจ้าของบ้านกลับชิลล์ซะงั้น....

 

สรุปไอ้ตวงทำติฟก่อน.....ซัดไป2วันเหลือวันเดียวทำโม

 

เรา....เสร็จตั้งก้ะ4ทุ่มวันอาทิด...แต่ก็ไม่ได้นอนเพราะต้องช่วยท่านตวง....เหอๆๆสุดท้ายก็โต้รุ่ง......

 

วันส่งยังมีหน้าไปร้องเกะอีก.......เนือยสัด.....เพราะตายสนิด...."""""

 

 

ต่อด้วยการทำเพลต.....พบว่า.....สีไม้เจ๋งโครด....สีอ่อนๆระบานเนียนสัดๆ แต่สีเข้มห่วย

....เป็นแนวทางการพรีเซนต์แบบที่ดีในอนาคต?

 

ต่อไป.....

 

เรือ่งหัวใจ

 

......................ก็.....ความรักมันเปลี่ยนได้......เมื่อไม่สามารถเอื้อมไปถึง...กรูก็เลิกซะงั้น?.....ขัดกับความรู้สึกแรกที่ไม่ค้องการสิง่ใดตอบแทน กลายเป็นเรื่อห่วยๆที่ว่าเมื่อไม่ได้รับก็ไม่ต้องการอีกต่อไป.......

 

หรือว่าจริงๆแล้วเราคิดไปเองว่าเข้ากะ"เค้า"ไม่ได้.........เลยตัดใจ? หรือมันเป็นงั้นจริงๆ?

 

อยากรู้ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

 

แล้วอีกคน?

 

เรารักเค้า "อีกแล้ว" เรอะ?

 

ทั้งๆที่"เค้า"มีเจ้าของแล้วด้วย.......เห้อ.....ยุ่งจิงโว้ย...หัวใจนี่

 

เออ....ทำเพลตเสร็จก่อนวันส่ง 2 วัน เย้ๆๆๆๆๆ

 

หัวใจเป็นสิ่งที่น่ารำคาญ

 

อยากจะควักมันทิ้งไป

 

เพราะมันชอบดิ้นไปดิ้นมา

 

ถ้าเป็นงี้ต่อไป.....ชักวันมันก็จะหนีไปหาอีกคน......แล้วก็จะทุกข์ใจ......เสียใจอีก....แหง

 

ตลอดมาเราเชื่อว่าเราคือ "สีฟ้า"

 

แต่จริงๆแล้วเรานั้นไม่ "แดง"ก็ "เขียว"

 

ไหลไปตามสิ่งรอบตัว ไม่ฝืนกระแส ยอมคน=เขียว

 

เรียกร้องความสนใจ ทำอะไรตามใจ ทำก่อนคิด=แดง

 

นี่แหล่ะตัวเรา

 

แม่......เค้า......เค้า.......เค้า?

 

 

วันนี้เปนวันเกิด

 

 

 

 

 

เปนวันเกิดที่เปนอย่างที่ต้องการ.......ให้มันเหมือนวันอื่นทุกๆวันคล้ายกับว่ามันไม่เคยมีอยู่........

 

วันเกิด....สำหรับเราแล้ว....ไม่ใช่วันที่ควรเฉลิมฉลองยินดี.....เพราะมันก็แค่วันๆนึงที่จะผ่านมาและผ่านไปเหมือนวันอื่นๆ.....

 

หากจะมีอะไรพิเศษก็คงเปนการที่แม่โทรมาให้พรตอนเช้า........และเราได้ลำรึกถึงคุณของแม่ที่แสนดี.......

 

เมื่อ20ปีก่อนแม่เกือบตายเพราะไอ้เด็กตัวเล็กๆคนนึงไม่ยอมมุดออกจากท้อง.....ร้องถึงมือหมอจำต้องทำ ซ๊-เซ็กชัน หั่นหน้าทอ้งดึงออกมา...

 

ผลคือ.......เรารอดเป็นตัวเป็นตนส่วนแม่นอนแกร่วแทบสิ้นชีพ........และทำให้เมื่อต้องคลอดน้องก็ต้อางผ่าอีกเพราะกล้ามเนื้อที่เคยขาดแล้วย่อมไม่อาจต่อกันดังเดิม

 

 

ในอนาคตผลจาการเสี่ยงชีวิตนี้จะทีeffectอะไรต่อ หน้าท้องแม่ก็ยังยากจะรู้

 

เค...ขออธิฐานให้แม่มีความสุข อยูดีมีแรง เข้มแข็ง และสัญญาว่าเคจะเป็นที่พึ่งให้แม่ให้ได้.......คุณของแม่เคจะประทับไว้ในใจตลอดไป

 

รักแม่ม้ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

 

 

 

 

 

กราบกรานสามคราแทบบาทามารดาผู้เป็นพรหมของลูก........เพื่อลูกแม่สละทุกสิ่ง....ทั้งความสุข......น้ำตา....เลือดเนื้อ.....แม้แต่ชีวิต......

เส้นทางที่เดินยอมไม่โรยด้วยกลีบกุหลาบ.......เพราะมันแพงและจะทับถมกันจนเหม็นเน่าไม่ก็ไร้ค่าไป.....

 

เส้นทางย่อมไม่เต็มไปด้วยขวากหนาม........เพราะย่อมมีคนถางแผ้วเพื่อใช้เป็นเส้นทาง

 

เส้นทางปกติมักจะปูด้วยบล้อกตัวหนอน บล้อกคสล ลาดยาง หรืออย่างเลวก็โรยกรวด

 

แต่บางทีเส้นทางก็อาจจะรกทึบเดินลำบาก แต่ก็ขึ้นอยู่กับเราว่าเส้นทางนั้นจะพาเราไปไหนและคุ้มค่าหรือไม่ที่จะเดินไป

 

บางทีก็อาจจะมีเส้นทางที่อ้อมกว่าแต่เดินง่ายกว่า แต่บางทีก็ไม่มีทางอื่นให้เลือก

 

เส้นทางของคนเราบางทีก็ซ้อนทับกับคนอื่นๆ....บางทีก็เคียงข้างไปกับคนอื่น...และบางทีก็โดดเดี่ยว

 

ตัวตนของเราก็อยู่บนเส้นทาง

 

ทางที่ไม่มีวันจบ.......หากไม่คิดจะจบมัน

 

ทางที่จะต้องเดินต่อไปไม่อาจจะหยุด....ทางที่ไม่มีโอกาศพัก....สับสน...เหน็ดเหนื่อย....แต่ทุกก้าวก็จะกำหนดเส้นทาง

 

.

.

.

.

.

.

.

.

เหนื่อย....แต่ก็สนุก....แม้จะต้องทุกข์ทน...แต่หากเราไม่รับรู้มันมองมันค่อยๆผ่านไปก็ไม่เลวนัก

 

สับสน

..

 

.

.

.

.

.

หัวใจที่วิ่งไปมาระหว่าผู้หญิงสองคน.......หรือเปลี่ยนแปลงจากอีกคนไปหาอีกคน...กันนะ